وفا
آدمیان..

 

همچون فریادهای من از مرگ عشق

باران می بارد به سقف  اتاقم

تا که فرو ریزد و مرا در این لحظه های تنهایی آسوده سازد

و دیگر هیچ فریادی به گوش نمی رسد که از

مرگ عشق سخن گوید

و شما آدمیان باز هم به عشق بی فرجام و فانی خود ادامه می دهید

زیرا صدایی نیست که شما را آگاه کند که

ای آدمیان عشق مرده است